what if...

...and suddenly, this looks more like a wish...

It's not a cry that you hear at night.

Όμορφες στιγμές. Λείπουν. Τις εκτιμάς παραπάνω καμιά φορά. Ευχαριστώ ρε. Ίσως ευχαριστώ και όσους στο μέλλον θα μου τις προσφέρουν. Ευχαριστώ. Το πιο ειλικρινές που έχω πει ποτέ.

I never meant for this to happen...

Δεν είναι κακό τελικά να ζητάς βοήθεια. Ακόμα κι αν ξέρεις πως αυτό είναι ένα σοβαρό πλήγμα στις δυνάμεις και την ακεραιότητά σου. Ίσως να κρύβεται και μια δόση ντροπής μέσα στο όλο κόλπο. Συνήθως είναι η τελευταία λύση, αλλά σκέψου, καμιά φορά αν σε είχαν βοηθήσει από την αρχή, δε θα είχες φτάσει εδώ. Περίεργα πράγματα. Σίγουρα δεν είναι πανάκεια. Σίγουρα δεν πρέπει να βασίζεσαι μόνο σε αυτή. Ποιόν κοροϊδεύω; Αν θες, βασίσου αποκλειστικά και μόνο σε αυτή. Όπως νιώθεις καλύτερα. Έχω πει αρκετές φορές, δεν είμαι εδώ για να κρίνω κανέναν άλλο, παρά μόνο τον εαυτό μου. Αν στο τέρμα του δρόμου, η αίσθηση που έχεις είναι ικανοποίηση, τότε έκανες το σωστό.

Ό,τι έρχεται, φεύγει και πάντα σου αφήνει μια γεύση πίκρας ίσως και χαράς. Δικαιοσύνη? Δεν ξέρω. Αέναη κίνηση θα το χαρακτήριζα περισσότερο. Να και κάτι που δε θέλει βοήθεια, το αέναο. Δε θα σταματήσει ποτέ και πουθενά. Μακάρι να μπορείς να το δαμάσεις έστω και για μια στιγμή. Δεν το έχω καταφέρει ακόμα. Το ακούω όμως όταν περνάει από δίπλα μου. Κάποια μέρα ίσως γίνω κι εγώ εκείνος που αποτέλεσε μέρος του έστω και για μια στιγμή. Θα το καταφέρω σίγουρα.

Ελπίζω χωρίς βοήθεια...

Όχι πως δε χρειάζομαι...

Όχι πως τη χρειάζομαι...

Δε θα είμαι ο πρώτος. Μια ομάδα από μονάδες. Οι περήφανοι.

Περήφανοι...

Μαλάκες.

i know the pieces fit...

Πανικός: ο έντονος φόβος που παραλύει τη λογική σκέψη και οδηγεί κάποιον σε κατάσταση εκτός ελέγχου, ενδεχομένως και σε παράλογες αντιδράσεις.


Πάψε να κλαίγεσαι όταν χτυπάς. Χωρίς σφαλιάρα, καμιά φορά, μπροστά δεν παίρνεις. Ειδικά όταν την τρως για πρώτη φορά, το μόνο που σκέφτεσαι είναι πως θα την ανταποδώσεις. Άλλα όσο αίμα και να βγάλει ο άλλος, μπουκάλια να γεμίσει, η αξία των δικών σου δύο σταγόνων, θα είναι πάντα μεγαλύτερη. Τελικά ίσως το μοριακό βάρος των δακρύων είναι μεγαλύτερο από αυτό του αίματος, που υποτίθεται ότι ρυθμίζει τη βιολογική σου ζωή. Πόνος, δάκρυα, αίμα… Να θυμάσαι πως τίποτα από αυτά δεν ορίζει την ύπαρξη σου. Το κενό θα φροντίσει για αυτό. Κενό όχι με φαινομενικά κριτήρια, κενό όχι για εικονολάτρες. Δεν το βλέπεις το κενό, το αισθάνεσαι. Πάντα θα ξέρεις πως κάτι λείπει και πάντα θα ξέρεις τι είναι αυτό που λείπει. Άλλωστε, πολλές φορές ο υποκειμενικός ορισμός μιας κατάστασης προκύπτει από το ακριβώς αντιδιαμετρικό του. Στην περίπτωσή μας από το πλήρες. Αυτό που συμπληρώνει ή τελοσπάντων θα ήθελες να συμπληρώνει. Αλλά για να υπάρχει άσπρο, θα υπάρχει και μαύρο. Για να υπάρχει γεμάτο, θα υπάρχει κενό. Ισχυρίζονται πως δε μπορούν να υπάρχουν δύο εκ διαμέτρου αντίθετα χαρακτηριστικά σε ένα σύνολο. Άρα, δε μπορείς να είσαι γεμάτος και άδειος με άσπρο και μαύρο; Εσύ ο μέγας ζωγράφος πήρες μια παλέτα με άσπρο και μαύρο και τελικά ξέρεις τι έφτιαξες; Κάτι γκρι. Και ξέρεις που θα βρεις το γκρι; Κάπου στη μέση. Και ξέρεις ποιοι μένουν στη μέση; Αυτοί που φοβούνται να φτάσουν στην κορυφή κι ας πέσουν μετά.

Παραλύεις. Ναι, παραλύεις. Όχι βέβαια, φαινομενικά. Η παράλυση δεν είναι για σένα. Αυτή είναι άσπρη ή μαύρη. Εσύ κατάφερες να φτιάξεις το γκρι. Θυμάσαι; Μάλιστα έμπηξες άτσαλα, στην παλέτα, το πινελάκι σου και τώρα σου φαίνονται όλα γκρι. Χάλασες την αφετηρία σου και τον προορισμό σου και ξαφνικά κάνεις κύκλους ή μάλλον δεν έχεις καν καταλάβει αν πηγαίνεις μπρος ή πίσω. Άσε με να μαντέψω όμως: κοιτάς ψηλά. Μη μου το πεις ξανά αυτό ποτέ. Ξέρεις γιατί; Αν κοιτάς ψηλά ξέρεις τι θα δεις; Ένα μαύρο καμβά με άσπρες πιτσιλιές. Τίποτα γκρι. Δεν είναι παράλογο να πεις πως δεν το είχες προσέξει ποτέ. Δε μπορείς να αρνηθείς την ύπαρξή του, ούτε το ότι εθελοτυφλούσες τόσο καιρό. Απλά ξέχασες τι μπογιές σου δώσανε.


Πανικός: ο έντονος φόβος που παραλύει τη λογική σκέψη και οδηγεί κάποιον σε κατάσταση εκτός ελέγχου, ενδεχομένως και σε παράλογες αντιδράσεις.


Για πόσο καιρό ακόμα θα κρύβεσαι πίσω από τη λογική;

I am waiting...

Έχει περάσει καιρός. Το ξέρω. Φταίω. Αλλά σήμερα θέλει να μιλήσει κάποιος άλλος κι όχι εγώ. Εγωισμός λέγεται...

-Έλα, μη ντρέπεσαι... Πες αυτό που ήθελες.


-...

...

...

...

συγγνώμη...

Your burning sun will never rise again...

Απευθείας στο ψητό. Οι Sublime δεν υπάρχουν. Στη θέση του Bradley Nowell (R.I.P) ένας τύπος που ακούει στο όνομα Rome Ramirez, 22 ετών, κιθαρίστας και τραγουδιστής κάποιων Dirty Heads. Και το όνομα των Sublime του 21ου αιώνα: Sublime with Rome.

Καταρχάς, συγχαρητήρια στο φίλο Rome που κατάφερε να κάνει το όνειρο μιας ολόκληρης γενιάς πραγματικότητα: να είσαι στους Sublime. Όχι κακιά φωνή, αλλά για τα δικά μου γούστα αδιάφορη, συμπαθητικός ρυθμικός κιθαρίστας με χλιαρά σόλο άνευ προσωπικότητας και προσωπικής πινελιάς. Αλλά και πάλι μπράβο του! Και το λέω χωρίς ίχνος ειρωνείας αλλά με διάθεση επαινετική και αρχηγική. Μπράβο του ξανά.

Φτύνω στη μάπα με ροχάλα μεγατόνων τον Eric Wilson και τον Bud Gaugh, μπασίστα και ντράμερ αντίστοιχα των Sublime και δημιουργούς του νέου ανεκδότου. Κακόμοιρες ψυχές ειλικρινά, με τα έπιπεδα της πρέζας στο αίμα να ακουμπάνε νέα επίπεδα, αποφάσισαν να βγάλουν εύκολα φράγκα. Ρε μπινέδες, είδατε τον McCartney με το Ringo Starr να λένε να βρούμε 2 κιθάρες και να κάνουμε πάλι τους Beatles? Να κάνει και ο Dave Grohl ακροάσεις για να βρει τον ανηψιό του Cobain να γίνει ένα καλό live τουλάχιστον. Μεγαλύτερο σεβασμό θα δείχνατε αν πηγαίνατε στον τάφο του Bradley και χέζατε. Δεν είμαι κολλημένος. Δεν έχω πρόβλημα μια μπάντα να αλλάζει κάποιο μέλος που έφυγε είτε από το γκρουπ, είτε από τη ζωή. (βλ. Avenged Sevenfold. Πέθανε ο ντράμερ τους, The Rev, και πήραν τον Portnoy των Dream Theater. Μαγκιά τους.) Όταν μιλάμε για τέτοιους μουσικούς όμως, δεν υπάρχει αντικατάσταση. Μάζι με την απώλεια του ανθρώπου/μουσικού, πεθαίνει και η μπάντα. Έτσι πάει ως ελάχιστος φόρος τιμής.

Φτύνω στη μάπα σας ξανά και ξανά. Και ίσως φτύνω και μένα που πριν από μερικές μέρες ο Green Onion με ρώτησε αν πρέπει να δει τους Sublime with Rome στο Λονδίνο ή να τους μποϊκοτάρει και απάντησα θετικά στο να τους δει.

Περιμένω τους Wolfgang Amadeus Mozart with Yanni...

Και για να μη φανώ υστερικός, δείτε και πείτε:

Same Old Changes

Πιστεύω στην τύχη. Όχι στις συμπτώσεις, αλλά στην καθαρή τύχη. Κατά πάσα πιθανότητα, είμαι λάθος και η εκτίμηση μου αυτή απέχει χιλιόμετρα από την πραγματικότητα. Μ'αρέσει μερικές φορές όμως να με εκπλήσσει η πραγματικότητα, εύχαριστα ή δυσάρεστα. Δε θα το ονομάσω τύχη αυτό. Ίσως εκπλήξεις του καθημερινού προγράμματος. Έχουν την πλάκα τους όμως.

Η σημερινή ήταν η φθινοπωρινή μέρα. Η πρώτη του Σεπτέμβρη. Το βουνό του χειμώνα ξεκινά. Η πρώτη πέτρα μπήκε σήμερα, ή όπως θα έλεγε κι ένας φίλος μου: "pieces of rock"...

La Mer

Είναι μερικές φόρες που η μουσική είναι το μόνο μέσο που μπορείς να εκφραστείς. Περισσότερες οι φορές που εκφράζεσαι μέσα από ένα τραγούδι. Ένα τραγούδι που άκουγες παλιά και χαλάρωνες. Ένα τραγούδι που και τώρα σε χαλαρώνει, αλλά σε κάνει να νιώθεις και περίεργα που έχει περάσει τόσος καιρός από τότε που το πρωτάκουσες.






Χαλαρώνω και θυμάμαι. Θυμάμαι και χαμογελάω πικρά...

Σας ευχαριστώ όλους.

Από τα ομορφότερα πράγματα στην ιστορία της ύπαρξης, είναι η πράξη του έρωτα. Έρωτας με τον αγαπημένο ή την αγαπημένη σου, με κάποιο άτομο που απλά σου άρεσε εμφανισιακά, με κάποιο άλλο άτομο που σε έφερε σε εγκεφαλικό οργασμό και τώρα ψάχνεις και την κλασσική μορφή αυτού, με κάποιο άτομο του αντίθετου φύλλου, με κάποιο του ίδιου φύλλου. Όπως και να έχει, κοινός παρονομαστής είναι η επιθυμία δύο ανθρώπων για σεξ.

Δηλαδή να θέλουν και οι δύο. Όχι ο ένας. Από κοινού απόφαση δηλαδή. Σωστό - Ολόσωστο!


Για αυτό το λόγο ακριβώς, παρακαλώ πολύ, σταματήστε όλοι σας να με γαμάτε ρε πούστη μου!! Δε θέλω άλλο! Δεν ήθελα από την αρχή! Όταν σου γαμιούνται όλα και νομίζεις πως δεν πάει χειρότερα, κάποις καβλωμένος που δε χύνει ποτέ, θα έρθει να ξεφορτώσει το χρόνια αποθηκευμένο σπέρμα του πάνω στη μούρη σου. Να σου γαμηθούν όλα σε σημείο που να αναθεωρείς τα πάντα.


Δυστυχώς δεν είμαι γυναίκα. Θα διεκδικούσα επίδομα πολύτεκνης μητέρας, προστάτιδας οικογενείας.

Ευριά, η = δέντρο φυλλοβόλο, φέρoν 50ευρα

1.5 ευρώ το 1 λίτρο βενζίνης

1 ευρώ το 1.5 λίτρο νερού



Όταν αυτό που πίνει το αμάξι σου κοστίζει περισσότερο από αυτό που πίνεις εσύ, τότε κάτι πάει στραβά...

δεν

Ο χρόνος είναι ο χειρότερος γιατρός...





φοβάμαι

Matt Skiba was a member of The Church of Satan

Πολλές φορές τυχαίνει να ξυπνάω με κάποιο τραγούδι στο μυαλό μου. Ποιες πολλές φορές δηλαδή? Καλυτέρα να πω πως μερικά πρωινά σηκώνομαι και το μυαλό μου είναι άδειο. Συνήθως άκυρα τραγούδια από ρεμπέτικα μέχρι έντεχνα Σερβοκροάτικα.

Τελευταία όμως, το μυαλό μου κολλάει αυτόματα σε μια μπάντα που αγαπούσα κι εγώ σαν έφηβος. Alkaline Trio είναι το όνομα. Punk η μουσική τους, με γερές δόσεις από pop τελευταία, μεγάλες ποσότητες φοβερών μελωδιών γενικότερα και μπόλικη αλητεία διαχρονικά. Αυτό που μου κάνει μεγαλύτερη εντύπωση όμως δεν είναι το ταλέντο και η ποιότητα της μπάντας, αλλά το γιατί υποσυνείδητα έχω κολλήσει εκεί τελευταία χωρίς να ακούω έντονα μουσική τους. Άβυσσος το θολωμένο μου μυαλό...

Mercy me, Queen of Pain, Madame Me, Radio, Maybe I'll Catch Fire. Νομίζω πως το κούτελο μου έχει γίνει playlist και η πλάτη μου παρτιτούρα. Δε νιώθω άσχημα ούτε καν ντρέπομαι γι'αυτό. Ίσως λίγο για τους γείτονες που δε νομίζω να εύχονται πότε θα ξυπνήσει ο "γάιδαρος που ακούει μουσική στη διαπασών" από το διπλανό διαμέρισμα. Αλλά πραγματικά, είναι από τις λίγες φορές που θεωρώ πως κάνω περισσότερο καλό παρά κακό στα απαίδευτα αυτιά τους.

Ούτως ή άλλως, τι άλλο να κάνεις ένα πρωί όταν "most exciting thing I do, hang halfway out a third floor window, throw lit cigarettes down. And maybe I'll catch fire..."

Και τι έγινε...?

Προσπαθώ να δώσω ένα τίτλο σε διάφορες καταστάσεις που ζω καθημερινά. Ένα τίτλο γενικό που θα μπορούσε να τα συμπεριλάβει όλα και να αποκλείσει αυτά που πρέπει με το αντίθετο της έννοιάς του. Δεν είναι εύκολο. Σίγουρα δεν είναι τόσο εύκολο όσο υπολόγιζα. Την απόλυτη επιτυχία και ευστοχία ήξερα πως δε θα την καταφέρω, μιας και πιστεύω πως δεν υπάρχει απόλυτο για τίποτα. Ωστόσο, νομίζω πως έφτασα αρκετά κοντά με μία λέξη να προσεγγίσω και να "βαφτίσω" αυτά που ήθελα.

Νεκρό. Αυτή είναι η λέξη. Τα περισσότερα πράγματα μπορώ να τα παραθέσω κάτω από αυτή. Η βραδινή Αθήνα τις καθημερινές? Νεκρή. Η επικοινωνία των ανθρώπων, σε τυπικά επίπεδα -δεν θα είχα την απαίτηση να συζητάνε όλοι περι κοινωνιολογίας, ιμπεριαλισμού, φυσικής ανάπλασης και περί προλεταριάτου-, πως χαρακτηρίζεται? Νεκρή. Η διάθεση για αλλαγή ή έστω η όρεξη να απαλλαγείς από βάρη που έχεις μέσα και πάνω σου? Νεκρή. Ό,τι κρατάς κι αγαπάς αυτόματα μπαίνει στην κατηγορία του "ζωντανού". Δε θα γεμίσω το κείμενο αισιοδοξία όμως, μιας και δε μου περισσεύει για να μπορέσω να τη μοιραστώ.

Το κείμενο είναι μίζερο. Θες ο καιρός που θυμίζει Οκτώβρη? Θες η ρουτίνα που σάπιζει ό,τι όμορφο και γραφικό κρατώ μέσα μου? Όλα μαζί σίγουρα. Θα μου πεις "μικρός είσαι, όλα αλλάζουν". Όχι ρε φίλε, όπως έστρωσες θα κοιμηθώ, όπου έφαγες θα φάω και όπου πλύθηκες, θα πλυθώ.

Μάλλον έκανα λάθος... Και με το να συμπαθείς το νεκρό βολεύεσαι. Ζήτω το τσιμέντο, ζήτω ο θυμός, ζήτω η πλήξη, ζήτω η μιζέρια, ζήτω τα λάθη, ζήτω ο χαμένος χρόνος.

-Πιάσε ένα ποτήρι ακόμα, θα κάτσω κι άλλο...

συγγνώμη...

Ήταν εννιά το πρωί όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Τον ξύπνησαν αλλά όπως πάντα, είπε ότι δεν κοιμόταν. Δεν είναι ευγενικό. Απλά προσπάθησε να κάνει τη φωνή του κανονική με αποτέλεσμα να ακούγεται σαν ηλίθιος.
Ετοιμάζεται, παίρνει τα κλειδιά του αυτοκινήτου και βγαίνει από το σπίτι. Προς έκπληξή του, αντιλαμβάνεται ότι τον έχουν κλείσει και δεν μπορεί να ξεπαρκάρει. Δεν κάνει όμως τίποτα, περιμένει. Μετά από μισή ώρα εμφανίζεται ο ιδιοκτήτης του αυτοκινήτου, πετάει μία συγγνώμη και μία καλημέρα και φεύγει. Δε βγάζει κουβέντα. Δεν είναι ευγενικό.
Οδηγεί στην κίνηση και ακούει ειδήσεις στο ραδιόφωνο. Δίπλα του, σταματάει ένας ‘κάβουρας’ έχοντας στη διαπασών τη μουσική. Τον ενοχλεί φοβερά όταν συμβαίνει αυτό, αλλά δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Δεν είναι ευγενικό.
Φθάνει κοντά στην τράπεζα και ψάχνει να παρκάρει. Μετά από μισή ώρα, βρίσκει επιτέλους μία θέση. Την προσπερνά, ‘βάζει’ αλάρμ και ετοιμάζεται να παρκάρει. Ο από πίσω, το βάζει με τη μούρη. Δε λέει τίποτα, όμως. Δεν είναι ευγενικό.
Μπαίνει αλαφιασμένος στην τράπεζα και αντικρίζει μια τεράστια ουρά. Περιμένει υπομονετικά τη σειρά του. Συνειδητοποιεί πως η ουρά μπροστά του αντί να μικραίνει, όλο και μεγαλώνει. Δε λέει τίποτα σε κανέναν. Δεν είναι ευγενικό.
Αφήνοντας την τράπεζα, αποφασίζει να κάνει ένα δώρο στον εαυτό του. Έτσι, χωρίς λόγο. Πάει καιρός από την τελευταία φορά που έκανε κάτι τέτοιο. Μία βερμούδα θέλει. Τίποτα το φοβερό. Τη βλέπει στη βιτρίνα και τη φαντάζεται ήδη επάνω του. Τέλεια. Ρωτάει για το νούμερό του. Ο υπάλληλος θέλει να πουλήσει και πουκάμισο και παπούτσια και καπέλο. «Δεν βαφτίζομαι πάλι», σκέφτεται, «τι να τα κάνω όλα αυτά?». Δεν διακόπτει το παιδί. Δεν είναι ευγενικό.
Το απογευματάκι, αποφασίζει να πάει σινεμά. Βγάζει ένα εισιτήριο, αγοράζει ποπ-κορν, νάτσος, κόκα κόλα και παγωτό και μπαίνει στην αίθουσα. Πάει στη θέση του και ανακαλύπτει ότι κάθεται άλλος. Δεν του λέει όμως τίποτα, δεν είναι ευγενικό, και κάθεται σε μία κενή θέση στην πρώτη σειρά.
Η ταινία τελειώνει και η ανάγκη του να επισκεφτεί την τουαλέτα μετά από τέτοια κατανάλωση σνακ, ήταν αναγκαία. Αυτός και άλλα 2 άτομα περίμεναν να ανοίξει μια πόρτα, ώσπου ένα καζανάκι σπάει την ησυχία. Ήταν η σειρά του, αλλά ένας από τους άλλους 2 ορμάει και κλείνει την πόρτα πίσω του. Δεν τον σταμάτησε. Δεν είναι ευγενικό.
Η ώρα έχει περάσει. Πρέπει να πάει σπίτι. Μπαίνει στο αμάξι και γυρνάει το κλειδί στη μίζα. Χαζεύει από το παράθυρο. Κόκκινο. Σταματάει. Στην απέναντι γωνία μία ταβέρνα. Γουρλώνει τα μάτια. Ήταν όλοι εκεί: ο τύπος που τον είχε κλείσει, ο «κάβουρας», αυτός που του πήρε τη θέση, τα τυπάκια από την τράπεζα, ο υπάλληλος στο μαγαζί, αυτός που του πήρε τη θέση στο σινεμά και ο αγενέστατος της τουαλέτας. Πράσινο. Στρίβει λίγο το τιμόνι αριστερά. Τα κεφάλια όλων στην ταβέρνα γυρνάνε, τα βλέμματα τους παγώνουν και τα πιρούνια τούς πέφτουν κάτω. Δεν πατάει κόρνα. Δεν είναι ευγενικό.

"του αγοριού απέναντι..."

Παρακολουθώντας μια καλλιτεχνική καθημερινότητα τα τελευταία χρόνια, παρατηρώ πως έχουν αλλάξει πολλά. "Σώπα ρε μαλάκα!! Δεν είχαμε πάρει πρέφα" θα πεις. Σώπασε μια στιγμή γλυκέ αντιρρησία και άκου λίγο τη βλακεία μου. Ή μάλλον διάβασε τη.
Το θέατρο, όπως διαπίστωσα πρόσφατα μέσα από 2 παραστάσεις, έχει αλλάξει. Τα κείμενα είναι απαράδεκτα, οι ερμηνείες χλιαρές και ο κόσμος μάλλον χαζός που δίνει 20 έουρα για να δει το κάθε απαράδεκτο έργο. Δε θα κρίνω τώρα όμως την ελευθερία του ανθρώπου. Η μουσική, η μουσικέ ρε γαμώτο! Για το όνομα του Σίβα! Πάντα θα ερωτεύεται ο κόσμος, πάντα θα χωρίζει, πάντα θα χαμογελάει, πάντα θα κλαίει, δε μπορεί τουλάχιστον να σταματήσει να το τραγουδάει κιόλας με 1002 διαφορετικά ιδιοτράγουδα?? Δεν κρίνω εσένα τρυφερέ καταναλώτη, αλλά εσένα όμορφε δημιουργέ.
Θα υπάρχουν πάντα και οι εξαιρέσεις που θα φωτίζουν τον κανόνα, αλλά εδώ δεν προμοτάρουμε κανέναν. Ψάξε και βρες. Δε θα πάρει ώρα, αυτό το δηλώνω με άνεση. Κάτι θα βρεις που θα είναι διαφορετικό, δεν ξέρω αν θα είναι και πιο ωραίο, αλλά σίγουρα διαφορετικό. Αυτό που θέλω να πω, είναι πως δεν υπάρχουν 5 θεατρικοί συγγραφείς, δεν είναι 10 οι ραδιοφωνικοί σταθμοί στην Ελλάδα. Υπάρχουν και οι λεγόμενοι "no name" ή τουλάχιστον "όχι-ακόμα-γνωστοί" μουσικοί δημιουργοί, συγγραφείς, τραγουδιάρηδες και συνεχίζει το παραμύθι. Όπως μου αρέσει να λέω παραμένοντας γραφικός και ηλίθια ρομαντικός "support your local bands". Όπου "bands" βάλε ό,τι θες εσύ. Απλά βάλτο και για ένα βράδυ που θα θεωρήσεις τελικά χαμένο γιατί πέταξες τα λεφτά σου. Εδώ θα είμαι να με κράξεις μέχρι να σε πάρει ο ύπνος στο γραφείο.


Πριν κλείσω, μια παρατήρηση: με το να βάζεις σε ένα κείμενο, οποιασδήποτε μορφής, συνεχόμενα μπινελίκια, ε δεν το κάνεις πιο ενδιαφέρον ρε φίλε, ούτε κερδίζεις αναγνώστες έτσι. Βαρέτος γίνεσαι και μεγαλώνεις την προφανή μεγάλη άδεια τρύπα που έγραψες.

Γαμιέμαι, πούτσα, κώλος, αρχίδια, βυζιά, κλανιά, καριόλα, πουτάνα... ευχαριστώ. Καλή σας ημέρα.

Oh, happy day

Ξυπνάς. Βλέπεις μια μέρα σαν τη σημερινή. Σε νοιάζει τίποτα άλλο? Μπαααα... Οι κακοί Σοβιετικοί/αριστεροί/κομμουνιστάδες/παλιάνθρωποι/αναρχικοί/αντιεξουσιαστές κάνουν κατάληψη στην Ακρόπολη. Σε νοιάζει? Μπααααα... Οικονομική κρίση, ΔΝΤ, πάνε τα λεφτά. Σε νοιάζει? Μπαααα... Η ομάδα σου παίζει play off μπας και καταφέρει να δείξει πως το ποδόσφαιρο από πέρσι δεν άλλαξε, με τραγικά αποτελέσματα. Σε νοιάζει? Μπαααα... Βουτάς κάσκα και ποδήλατο, 10 ευρώ στην τσέπη και για μερικές ώρες ακόμα είσαι ο βασιλιάς της χώρας. Ο τιτανοπελώριος, ο απόλυτος καουμπόης, ο σερίφης του διαστήματος, ο εξουσιαστής του καφέ και του ούζου.
Πολλά σκατά στην Ελλάδα, αναμφίβολα... Αλλά το αλλάζεις αυτό?

(Γαμιοσάντασο οι ανοιξιάτικες αλλεργίες)

Τι κοιτά ρε καραγκιόζη???

Μου αρέσει το μετρό. Αρκετά μπορώ να πω. Γρήγορη μετακίνηση, κόσμος αρκετός για να δεις από νεανικές φατσούλες μέχρι μάπες μαθουσάλων. Το εισητηριάκι είναι μια παραφωνία, αλλά δε θα ασχοληθώ με αυτό.
Σταθμός Χαλάνδρι, Παρασκευή μεσημεράκι, τραινάκι προς Σύνταγμα. Όλα όμορφα κι ωραία. Όσο περνάμε από στάσεις, ο κόσμος γεμίζει το βαγονάκι. Όλα όμορφα ακόμα. Θα ήθελα να σημειώσω εδώ, πως δεν είμαι κανένας τύπος με εξαντρίκ ντύσιμο ή εμφάνιση. Παρατήρηση που θα χρησιμεύσει σε μερικές σειρές. Στάση Πανόρμου και μια παρέα αγοριών γύρω στην ηλικία μου μπαίνει και στέκεται αρκετά κοντά μου. Τα τυπικά βλέμματα των αρσενικών, που μέσα σε 5 δευτερόλεπτα σημειώνουν κάθε χαρακτηριστικό του αντίζηλου, έγιναν. Όλα καλά μέχρι τώρα. Το ένα παλικαράκι όμως, δε μπορεί να σταματήσει να με κοιτάει με ένα ύφος σα να είμαι λούτρινο σε βιτρίνα, ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου. Δε δίνω σημασία και χαζεύω το βαγόνι όπως έκανα και πριν. Αφού μπαίνει ξανά αυτή η φιγούρα στο οπτικό μου πεδίο, τον βλέπω πως εξακολουθεί να με περιεργάζεται. Αρχίζω να τσαντίζομαι λιγάκι, αλλά δε δίνω σημασία. Ε, μετά όμως τα παλικαράκια μου τα γλυκά και όμορφα, δεν άντεξαν. Έπρεπε να γυρίσουν και τα τρία τους και να με κοιτάνε λες και θα πουλήσω την πραμάτια μου.
Τελικά αίμα δε χύθηκε, ρώτησα αν μπορώ να βοηθήσω τα παιδιά κάπως, γνέψαν αρνητικά και σταμάτησε το θέμα εκεί.
"Που το πας ρε περίεργε?" θα ρωτήσετε. Καταλήγω...
Εννοείται πως στο μετρό θα κοιτάξεις τους επιβάτες, εννοείται πως άμα δεις γκόμενα/ο θα κολλήσεις λίγο παραπάνω. Αλλά ρε φίλε, επειδή φοράω καπέλο, φούτερ και τζην, ενώ εσύ πουκάμισο, το διαμάντι του τιτανικού στο αυτί, 2,5 κιλά ζελέ στο κρανίο και παντελόνι με τσάκιση, δε σημαίνει πως είσαι καλύτερος, ούτε χειρότερος. Θα ήθελα να πω πως είναι θέμα επιλογής, αλλά όταν με κοιτάς έτσι, δε θα μιλήσω για επιλογή. Θα σε πω ηλίθιο, πανίβλακα αλλά κυρίως κακόγουστο ρε λεμέ!
Δεν ήθελα να μπω σε αυτό το τριπάκι αλλά ρε μεγάλε, δεν υπάρχει λόγος να φοράς λευκό παντελόνι και ροζ πουκάμισο εκτός και αν είσαι παγωτό. Να σου βάλω κι ένα ξυλάκι στον κώλο και έτοιμος.
Έβρισα μόλις κι έχασα και τη θέση στον Παράδεισο. Που σου... Κρίμα.
Εν κατακλείδι, κοίτα με να σε κοιτώ, να ανεβούμε στο μετρό. Μην καρφώνεσαι όμως, δεν είναι ωραίο πράμα.

Θα σας ξαναπετύχω όμως...

Που θα μου πάει, θα σας ξαναπετύχω...

3=1+1+1

Ίσως σαν Έλληνες να μη μπορούμε να καταλάβουμε την ομορφιά του απλού. Ίσως φταίει το ότι έτσι μεγαλώσαμε. Ίσως το ότι δύσκολα μπορείς πια να βρεις κάτι απλό. Ίσως όλες αυτές οι υποθέσεις να είναι λάθος. Ίσως? Σίγουρα!
Μια Τετάρτη βράδυ στην πρωτεύουσα είναι αρκετή για να σου δώσει καταστάσεις, σκηνές, ακόμα και αιτίες που θα καταλήξεις στο να παραδεχτείς την ομορφιά της απλότητας. Μια βόλτα, ένας φίλος, μια κρύα μπύρα, ένα τραγούδι που τόσο αγαπούσες πριν από μερικά χρόνια -και τώρα αγνοείς την υπαρξή του-, μια τυχαία παρουσία ατόμου, που τόσο σε ευχαριστεί όταν ξέρεις πως είσαι έστω και στον ίδιο χώρο. Δε μπορώ να σκεφτώ, ούτε καν να φαντάστω αυτή την όμορφη αίσθηση να δημιουργείται από κάτι σύνθετο ή εντυπωσιακό. Προτιμώ να δημιουργώ εντυπώσεις στο μυαλό μου και όχι να μου σερβίρονται έτοιμες.
Δεν θέλω να κλαφτώ για το πως καταντήσαμε, γιατί δεν κατάντησε κανείς. Απλά πάντα θα ψάχνεις το δύσκολο, το άπιαστο... Το καλό φοβάται το καλύτερο, και το απλό το απλούστερο.
Δε χρειάζεσαι πολλά.
Δε χρειάστηκες ποτέ.
Ό,τι σε κάνει τώρα και χαμογελάς, θα σε κάνει να χαμογελάς για πάντα.


Δε θα χρειαστείς τίποτα άλλο.

στρουμφοχωριόν την ώρα που είμαι απών

...ναι, τέτοιου είδους καθυστερημένες επιλογές κάνεις τύφλα απ' το ποτό. Μερικούς από τους καλύτερους μου φίλους, τους γνώρισα είτε σε καντίνα μεταμεσονύχτιων "προβολών", είτε σε μπαρ ανήθικης απόχρωσης. Ωστόσο, αυτή τη φορά δεν πρόκειται για φιλίκη σχέση και στην τελική δεν πρόκειται ούτε καν για σχέση. Δεν ξέρω πως περιγράφεται μια αλληλεπίδραση οντοτήτων που βασίζεται αποκλειστικά στην ανταλλαγή συμβουλών περί χτενισμάτων. Αλλά και πάλι, έχω πάψει να χτενίζω τις τρίχες από τη μαλλιασμένη μου γλώσσα, μυαλό μερικοί δε θα βάλουν ποτέ... Η ηλιθιότητα πλέον θα πρέπει να θεωρείται προνόμιο, γιατί στην τελική ο ηλίθιος δε νοιάζεται, κοιμάται ήσυχος τα βράδια.

Κάθομουν λοιπόν αντίκρυ σε έναν απο τους πιο ενοχλητικά αργόστροφους ιδιοκτήτες γκαραζ που παίζουν στην πιάτσα της νυχτερινής Αθήνας. Πέντε λεπτά περίμενα και μετά συνειδητοποίησα πως βγήκα με τα πόδια· το καθίκι, ακόμα το σκέφτομαι... Είχε πάρει πρέφα ότι τον κοίταζα και με κοίταζε κι αυτός, με αυτό το βλέμμα, ξέρεις, το και κάλα αδιάφορο αλλά ταυτόχρονα ανήσυχο.Έβγαλα μαχαίρι· το λεπίδι άστραψε στο φώς της σελήνης· το στραβό του χαμόγελο πάγωσε και η ανάσα του κόπηκε· για πάντα. Τον είχε πάρει ο ύπνος, για το όνομα του Κυρίου· έμεινα να στέκομαι εκεί για δύο λέπτα, ώσπου ξάπλωσα στη ζεστή πρόθυμη αγκαλιά του και κοίταξα τα αστέρια. Περνούσαν διάφορες σκέψεις απ'το μυαλό μου αλλά καμμία δεν ικανοποιούσε τις προθέσεις μου. Δεν θα πω ψέμματα, δεν θα το αρνηθώ, δεν θα επικαλεστώ το αλκοόλ μήτε αδυναμία της στιγμής: τον ασπάστηκα, τρυφερά, στα σκασμένα του απ' το κρύο χείλη. Η γεύση ήταν γνώριμη· τσίχλα φράουλα και κάπου στο βάθος, για μεσημεριανό υποθέτω, κάτι πικάντικο, ίσως κεμπάπ· έκανα να καταπιώ, αλλά η γλώσσα μου κόλλησε στον ουρανίσκο, όταν κατάλαβα τι συμβαίνει...ΟΚ, τέρμα οι μαλακίες, τίποτε από αυτά δε συνέβη· ήταν απλά ηλίθιες σκέψεις για να περάσει η ώρα· εγώ απλά περίμενα...

...έχοντας χάσει την αίσθηση του χρόνου δεν αναγνώριζα αν είχα μπροστά μου το σούρουπο ή την αυγή· η προσμονή δεν έλεγε να τελειώσει, τα νεύρα μου είχαν τσιτώσει, ήθελα κάτι να με στηλώσει, αποφάσισα να καταναλώσω την τελευταία μου δόση. Η Ομόνοια με έδιωξε, και αποφάσισα να τη διώξω κι εγώ, για πάντα· ήταν η αυγή, σίγουρα, αν όχι στον ουρανό, τότε σίγουρα μέσα μου. 

τελικά κατέληξα, δεν έχω φίλους· κανείς δε με καταλαβαίνει...

Mind over matter

Αθλητικό ιδεώδες. Ευγενής άμιλα. Ομαδικό πνεύμα. Σίγουρα η ιστορία έχει αναδείξει σπουδαίους αθλητές οι οποίοι υποστήριξαν και εμπλούτισαν τις παραπάνω έννοιες με τις προσπάθειές τους και το χαρακτήρα τους. Και πάντα η συμβουλή μεγάλων αθλητών όπως ο Τζόρνταν, ο Μπερντ, ο Μαραντόνα, ο Πελέ αλλά και ο Κεντέρης, ο Δήμας, η Δεβετζή, ήταν "να παίζεις τόσο με την καρδιά, όσο και με το κεφάλι". Τώρα κατάλαβα...